Accepteren

Wanneer je jouw situatie accepteert zoals deze is, kun je jezelf toestaan om te helen.

Sta stil en luister naar je lichaam. Het wil jou iets belangrijks vertellen.

 

Ik heb de signalen te lang genegeerd. Op een zeker moment wilde mijn knie mij iets duidelijk maken. Ik voelde de signalen en deed er soms iets mee als het mij uit kwam. Ik wilde alles blijven doen, omdat ik anderen niet wilde teleurstellen. Ik moest sterk zijn en alle ballen hoog blijven houden. Na de operatie kwam het goed en zou ik na 6 weken alles weer kunnen doen. Nog even volhouden. Dat is wat ik dacht en dat stond ook in de operatie informatie. Er waren complicaties en de pijn ging ook niet weg. Toch vond ik dat ik alles weer moest oppakken. Mijn verstand zei dat ik rust moest nemen, maar mijn gevoel wilde niemand teleurstellen.

 

Mijn werk, gezin, sociale leven moesten doorgaan en het liefst ook mijn bedrijf. Ik bleef alles doen, met pijn en zonder herstel. Ik luisterde niet naar mijn lichaam.

Ik bleef vechten tegen mijzelf, totdat het niet meer kon en het onvermijdelijke werkelijkheid werd. Een burn-out. Ik was op het punt gekomen dat het niet meer ging. Leeg, uitgeput en zelfs de kleinste dingen kosten te veel kracht. Als ik ’s morgens opstond leek het of ik een week niet geslapen had.

 

Verdere details laat ik voor wat het is, maar ook toen ik erkende dat ik een burn-out had, accepteerde ik het niet. Ik denk dat acceptatie het aller moeilijkst is. We zijn gewend om altijd maar door te gaan, te streven naar meer en vast willen houden aan controle. Maar is dat wel zo handig? Want op die manier hield ik het immers niet vol. Accepteren dat ik op die manier in deze situatie terecht gekomen ben gaat met veel verdriet, verwijten en boosheid naar mijzelf gepaard. Dat is niet helpend, maar hoe doe je dat dan, accepteren?

 

Ik doe het liefst alles zelf en wil niet graag om hulp vragen. Maar ook dat is niet helpend. Je hoeft het niet alleen te doen. Het is krachtig als je hulp vraagt.

 

De laatste tijd merk ik dat het accepteren mij wat beter afgaat. Verdriet, telleurstelling en verwijten nemen af en maken steeds meer plaats voor zachtheid en rust.

 

Ik gun mijzelf het stilstaan bij mijn lichaam en het luisteren naar de signalen die het geeft. Dit lukt nog lang niet altijd. De burn-out is niet gekomen door de knie. De knie was mijn spiegel en die spiegel accepteer ik.

 

De Acceptence Kaars is er ook voor jou.